27 Aralık 2007 Perşembe

Elveda..

Herşey amaçsız, gayesiz bir savruluş yaşantım...Kim kaldı geriye benimle, kim var etrafta elini uzatacak... Kimse yok... Pes ediyorum hayat, pes ediyorum çek ellerini boğazımdan artık, yokum bu oyunda daha fazla...

Elveda...

Ve bir parça acı damladı kasvetli odanın ortasına...


N.Orkun Çeviker

11 Aralık 2007 Salı

Artık üşüyorum...

Artık üşüyorum, çaresizce ruhum çırpınıyor bedenimin esareti altında… Gün geçtikçe acım artıyor, yüküm artıyor, ruhum bedenimi yırtıp serbest kalmak istercesine debeleniyor, yırtınıyor içten içe… Dayanırım sanıyordum o kadarda kolay değilmiş aslında… Nerden bilebilirdim ki yolda bırakılacağımı, nerden bilebilirdim düşlediğim gökkuşağı renklerinin sadece düşlerimde kalacağını, onlara dokunamayacağımı nerden bilebilirdim ki, nerden anlayabilirdim ki böyle sonlanacağını… Görmek mi istemedim kâbuslarımı, hissetmek mi istemedim korkularımı, duymak mı istemedim anlatmaya çalıştıklarını… Hep bilinçaltına mı attım fark edemeden, hep görmezden mi geldim işaret etmeye çalıştıklarını… Hiç bir şey bilmiyorum, hiçbir şey bilmek istemiyorum, bir o kadarda her şeyi tüm ayrıntısına kadar bilmek istiyorum ama daha kötülerini de öğrenmekten korkuyorum. Dayanıp dayanamayacağımı dahi bilemiyorum, sınırlarımı bilmeden yaşıyorum… Geceleri yorgan dahi kar etmiyor artık, hiçbir şey ısıtmıyor artık içten içe büzüşen, dökülen bedenimi. Beni ısıtacak düşlerin, hayallerin fişlerini çekmişler meğer çoktan, örümcek ağları tutmaya başlamış düşlerim… Artık üşüyor bedenim, toz tutuyor düşlerim, ısıtmıyor yorganım, kâfi gelmiyor artık hiçbir şey sen olmayınca, kâfi gelmiyor sensiz olan düşlerim. Artık üşüyorum, ısıtmıyor ceketim, küf tutmaya başladı düşlerim… Artık üşüyorum, meğer ısıtacak ne yorganım nede ceketim varmışta bihabermişim…


N.Orkun Çeviker

4 Aralık 2007 Salı

Kahraman - "A Hero Comes Home"

Gideli çok oldu… Uzak diyarlara, keşfedilmemiş rüyalara, belkide el değmemiş düşlere yelken açtı. O eski heybetli, bir o kadarda ürkütücü gemisiyle yelken açtı doğudan esen rüzgârı arkasına alarak. Rüzgârla bir olup göçtü buralardan kahramanım. Yeni diyarlar keşfetme arzusu alıkoydu beni ondan, ama biliyorum ki kahramanlar mutlaka evlerine geri dönerler ne olursa olsun, ucunda ölüm dahi olsa dönerler evlerine tereddüt etmeksizin. Oda dönecek her kahraman gibi elbet evine… O döndüğünde her şey onu bekliyor olacak, masada sıcak yemeği hazır olacak, o yolun yorgunluğunu atabilmesi için sıcak banyosu hazır bekleyecek… Her şey gibi bende hazır bekleyecem, o kapıyı çalmaksızın içeri girdiğinde en sıcak gülümsememle karşılayacam onu, ısıtıvericem yüreğini duraklamaksızın… Şimdi ağlıyorum ama biliyorum ki bu gidişler ne ilkti nede son olacaklar… Ama tek bildiğim kahramanların daima eve dönecekleri, evde yardım bekleyenleri kurtaracakları… Arkasına alarak gittiği rüzgâr, elbet geri getirecek bana onu, geri getirecek umutlarımı… Kader sonunda buluşturacak mavi yüreklerimizi bir hazan sabahında, işte o gün milat olacak, çehrem aydınlanacak yeni doğan günün ışıkları misali, yüreğim şenlenecek bayram çocukları gibi… Seni bekliyorum kahramanım… Biliyorum ki kahramanlar her zaman eve dönerler…


N.Orkun Çeviker

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...