11 Aralık 2007 Salı

Artık üşüyorum...

Artık üşüyorum, çaresizce ruhum çırpınıyor bedenimin esareti altında… Gün geçtikçe acım artıyor, yüküm artıyor, ruhum bedenimi yırtıp serbest kalmak istercesine debeleniyor, yırtınıyor içten içe… Dayanırım sanıyordum o kadarda kolay değilmiş aslında… Nerden bilebilirdim ki yolda bırakılacağımı, nerden bilebilirdim düşlediğim gökkuşağı renklerinin sadece düşlerimde kalacağını, onlara dokunamayacağımı nerden bilebilirdim ki, nerden anlayabilirdim ki böyle sonlanacağını… Görmek mi istemedim kâbuslarımı, hissetmek mi istemedim korkularımı, duymak mı istemedim anlatmaya çalıştıklarını… Hep bilinçaltına mı attım fark edemeden, hep görmezden mi geldim işaret etmeye çalıştıklarını… Hiç bir şey bilmiyorum, hiçbir şey bilmek istemiyorum, bir o kadarda her şeyi tüm ayrıntısına kadar bilmek istiyorum ama daha kötülerini de öğrenmekten korkuyorum. Dayanıp dayanamayacağımı dahi bilemiyorum, sınırlarımı bilmeden yaşıyorum… Geceleri yorgan dahi kar etmiyor artık, hiçbir şey ısıtmıyor artık içten içe büzüşen, dökülen bedenimi. Beni ısıtacak düşlerin, hayallerin fişlerini çekmişler meğer çoktan, örümcek ağları tutmaya başlamış düşlerim… Artık üşüyor bedenim, toz tutuyor düşlerim, ısıtmıyor yorganım, kâfi gelmiyor artık hiçbir şey sen olmayınca, kâfi gelmiyor sensiz olan düşlerim. Artık üşüyorum, ısıtmıyor ceketim, küf tutmaya başladı düşlerim… Artık üşüyorum, meğer ısıtacak ne yorganım nede ceketim varmışta bihabermişim…


N.Orkun Çeviker

0 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...