10 Ağustos 2008 Pazar

Saf Aldanışlar

Şu hayattaki tüm kaçışlarım, vücudumdaki yaralarım…

Bunca yıl geçmesine rağmen bazı şeylerin yeni farkına varmak böyle bir şey olsa gerek… Hayatına girdiğim herkesi mutsuz etmek, onların hayallerini altüst etmek… Kendimi aldatılmış hissederdim, meğerse insanları aldatan, kıran, üzen benmişim şimdi anlıyorum, şimdi kendimle olan şüphelerim bir beden buluyor... Meğerse sadece bir hatadan ibaretmişim… Varlığı rahatsız etmeyen, yokluğu mutluluk veren bir hatadan ibaret olmak, aslında ölüme bir adım daha yakın olmakmış…

Bedenimde oluşan hiçbir yara kesmiyor artık, hiçbir yara dindiremiyor bastıramıyor ruhumun yakarışını… Bir kenara oturup, şahit olmaktan ibaret tüm yapabildikleri… Şahit olmak ruhumun sessiz çırpınışına… Son bir altın vuruş aslında gereken, bir hatadan ibaretken… Ne yapsa eline yüzüne bulaştıran, hayatta hiçbir şeyi başaramayan, sadece insanların yüzünde sahte gülümsemeler bırakabilen bir ruhtan ibaretim… Kendine yardım için uzanan elleri dahi kıran, yalnızlığı hak eden ve ömrü boyunca tek başına yaşamaya mahkûm bir mahlûkat olmak… Yaşamasının bir anlamı olmayan, varlığı kimse için bir anlam ifade etmeyen bir mahlûkat…


N.Orkun Çeviker

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...