15 Ağustos 2010 Pazar

Huzur.

Uzuuuun uzun zaman evvelden beri ruhumu okşama zahmetine bulaşmayan huzur ile karşılaştım geçenlerde. Hal hatır sordu önce, şaşırdım. Yüzünde tatlı bir tebessümle gözlerimin içine baktı, korktum. Sandım ki kalan herkes gibi, kalan her duygu gibi duygularımı incitecek, yaralayacak, arkasına bakmadan çekip gidecek... Bir adım attı bana, irkildim, dengemi kaybedip sendeleyerek kaldırıma kapaklandım. Kalbim bir yandan deli gibi atarken, zihnim allak bullak olmuştu ki, dizlerinin üzerine çökerek gözlerini gözlerimin izasına getirdi. Ruhum çıkacak gibi oldu, bir yandan deli gibi çırpan kalbimin ritmine hakim olmaya çalışırken, biyandan da hareketlerini gözlemlemeye çalışıyordum ki, elini yanağıma yasladı. Anlam veremediğim gözyaşlarım dökülmeye başladı yanaklarımdan aşağı... Parmaklarının arasından akan yaşlarımın yere düşerken çıkardığı sesleri duyar gibi oldum. Ağzım açık ne diyeceğimi bilemezken, beni bu zahmetten kurtararak 'ben geldim.' dedi. Öncekiler gibi sonunda 3 nokta olmayan bir gelişti bu, açık ve net. Sonu belli olmayan değil, tüm sadeliyle geldiğini söylüyordu. 'Hoşgeldin.' dedim.

N.Orkun Çeviker

4 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...