28 Kasım 2010 Pazar

Geri Sayım...

Tükendim, bittim artık… Hayatın bana bir şeyler vermesini beklemekten yoruldum, bu bekleyiş; geçen her saatin ardından ebedi bir bekleyiş olacakmışçasına bir his yaratıyor yavaşça eriyip yok olmaya mahkûm olan yüreğimde… Her geçen saatin ardından daha da yitiriyorum hayata olan inancımı, daha da yitiriyorum sevgiye olan inancımı, kısacası iyiye dair olan tüm duygulara karşı yitip gidiyor inancım ve ben bunu engellemek için hiç birşey yapamıyorum. Elim kolum bağlı, sadece bekliyorum, bekliyorum hızla yaklaşan sonumu… Sıra bana gelecek bir gün elbet, tek isteğim sıranın bana geleceği vakte kadar sıranı olabildiğince iyi değerlendirebilmen, yoksa bir yıldız kayacak bu hayattan, bir yıldızını daha kaybedecek bu hayat. Bu bir isyan değil, sadece yüreğimin derinliklerinden ipini koparıp rahatsızlık verdiği yerden hoyratça, hızlan ve sabırsızca uzaklaşmaya yeltenen haykırışlarım. Bitmek tükenmek bilmeyen yaşlarımın ruhuma düşen yansımalarının küçük bir gölgesi… Ve yaşlarımı kimse üzerine alınmaya kalkmasın, tüm yaşlarım bana baki mutluluğu hor gören şu paylaştığımız hayata! Bu arada söyleyecek daha çok şeyim var ama dediğim gibi; sıramı bekliyorum...

Nevzat Orkun Çeviker

0 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...