18 Aralık 2010 Cumartesi

15 Aralık!

Üç gün geçti... Üç gün önce doğum günümdü... Diğer günlerden pek bir farkı olmayan günlerden biri işte. Üniversite yıllarım boyunca hep doğum günüm vize haftası oluyor, ne güzel bir hediye olsa gerek dimi? Mezun olurken gidip hocalarıma ve bölüme teşekkürlerimi ileteceğim sanırsam. Hala da bitmedi sınavlar, projeler, ödevler... Şu ara bir boşluk bulamamıştım bir şeyler yazmak için, sanırım o fırsatı yakaladım şu an. Bu seneye kadar duvarımda 'ne gündü...peh, 15 aralık...' yazıyordu, her sene için ise bir çentik atıyordum. En son 3 çentik olmuştu, keşke silmeseymişim, özleyeceğim aklıma gelmezdi, çentik atmaya ihtiyaç duyacağım gibi. Doğum günü tebrikleri genelde en kötü günün bugün gibi olsun vs. gibi cümleler üzerinden yürüdü bu senede, her seneki gibi... Çok ciddiyim, olmasın! Hatta mümkünse 15 aralığı atlayalım. İstemiyorum o günü yaşamayı. İnsan hayattan nefret ederken, yaşadıklarının acısını çekerken nasıl olur da 'doğduğu' güne sevinebilir... Kafasının içinden türlü şeyler geçirirken nasıl olur da mutlu olabilir... Yaşamaktan zevk almayan bir beden, bir ruh için 'iyi ki doğdun' cümlesi kadar anlamsız ve saçma gelen başka ne olabilir?
...
Hala bu kadar güçsüz ve zayıfken daha büyük acıların hedefi olmaktan korkuyorum. Elbet yaşanacak acılar, gün gelecek ama o günün yarın olmasından korkuyorum! Ben daha hazır değilim, hele ki daha kendi benliğimi kabullenememişken. Lanet olsun! Engel olamıyorum bu düşünce seline, kapıldım gidiyorum. Karşı koymak için içinde bulunduğum her çabanın sonu hüsran oluyor. Bitkinim, yorgunum, mutsuzum... Akıntıya karşı kürek çekemiyorum artık, acılarımın esiri oldum. Beynimi kemiriyorlar yaşadıklarım ve yaşamaktan korktuklarım. Bir başımayım, yalnızım ve hiç bir beden bu yalnızlığımı dindiremiyor, dindirebileceğine olan inancımda günbegün azalıyor... Kontrolümü kaybediyorum, sanki yüksekten düşer gibi, engel olamıyorum. Hızla kaçınılmaz olan sonuma yaklaşıyorum. Ve sen, beni yarattığını iddia eden, sana olan inancımda olabildiğine eriyor. Beni aşağı atan sendin, benle birlikte inancımında yok olacağı gerçeğini nasıl göz ardı edebildin. Ve korkularım, beden buldukça da devam edecek bu çöküş.

Nevzat Orkun Çeviker

12 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...