27 Aralık 2010 Pazartesi

Son Nefes: Öncesi ve Sonrası

Gece oldu, gün karardı.
Gözlerimi kapatırken,
Biliyordum güneş oradaydı.

Oysa ki,
Söyleyecek çok şeyim vardı.

Aklımda azda olsa kaldı.
Benliğimi esir ederken,
İçeri sızan bir ışık vardı.

Sanki bir şeyler yarım kaldı.
...

Karşılık beklemeden hep sevdi.
En çıkmaz anlarında dahi,
Bulamadı hiç aradığı şefkati.

Acı ile dövülen ruhu, günbegün eridi.
Yaşadığı tüm yalnızlığa rağmen,
Bugüne kadar direndi.

Özlemini duyduğu sade bir yar'dı.
Ölüme yürürken dahi,
Rüzgarı alamadı ardına hiç bahtı.

Herkesin tek görebildiği,
Yaşlanmış ruhunun
İçinde bulunduğu genç bedeni idi.



Nevzat Orkun Çeviker

2 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...