22 Kasım 2012 Perşembe

Korkuyorum /// I'm Terrified



Aylardan ekim ve soğuk bir akşamdı, masal böyle başlamıştı. Sözlerin kifayetsiz kaldığı anlar olur ya hani, buda onlardan biriydi. Cebimde beş kuruş yoktu belki ama yüreğim o soğuk gecede o kadar sıcak ve sen'le doluydu ki, kollarımda kavradığım bedenin sahip olup olabileceğim en değerli şey idi. Parmaklarımı parmaklarına dolarken ki heyecanım hala dün gibi, tereddüt ile yaklaşan ellerim, karşı koyulmadığını hisseder hissetmez nasılda dolanmıştı parmaklarının arasına. Derin bir nefes eşliğinde çenemi boynunla omuzun arasına sokuşturuşum ve ciğerlerimi sen ile doldurduğum o an, işte o anı dondurmak isterdim. Anılar bir yana, kokunu bile gözlerimi kapatmama rağmen duyabileceğimi tahmin bile edemezdim. Belki de şu an imkansızı başarıyorumdur, nedersin? Alıp verdiğim her nefes sen idin, katıksız bir sen beden buluyordu ciğerlerimde, hafızamda... Asla bilemeyeceğin, tahminlerinin çok uzaklarında kalacak bir düş gibi. O güne o kadar sahip çıkmıştım ki, peşi sıra hayatımdan yavaşça çekip gidişin belki de bu yüzdendi. Asla bilemeyeceğim bana olan hislerini, sonsuza kadar bir sırmışçasına kaybolup gidecek zamanın tozlu sayfalarında. Gün oldu da demiştin artık anlıyorum seni diye, emin ol anladığın kısmı, anlatamadıklarımın yanında o kadar küçüktü ki, yüreğim yetmedi söze devam etmeye. Sustum. Hayatında bir dönüm noktası olamadım, hatta bırak dönüm noktasını, ilerde hatırlayabileceğin bir başlık dahi açamadım hayatında. Ben ise seni sadece üç kelime ile anacağım zamanı geldikçe; 'Aşık olduğum kadın.' Aslında suçlamıyorum seni, bendim bir şekilde bütün bunlara neden olan, tutamadım seni avuçlarımın arasında, kayıp gittin umarsızca... Mücadele ettikçe daha da uzaklaştın, daha da koptun benden. Hakettim belki de bu sonu, rüyalarımda gördüğüm şeydi belki de bütün bunların sebebi; 'seni haketmiyor' oluşum. Belki de tabloya dışarıdan bakamadım hiçbir zaman, ama yine de çok sevdim seni, ilk günkü heyecanımla yaşıyorum hala, umursanmayışımı bilerek. Ve en büyük pişmanlığım oldu o gece içimi dolduran sen'e seni ne kadar çok sevdiğimi söyleyemeyişim, ne büyük aptalmışım meğersem. Hayat gerçekten çok acımasız, o fırsatı bir daha asla elde edemedim, hikayemiz o gece son buldu. Ve şu an düşlediğim herşeyin bir düşten öteye geçemeyeceğini bilerek yazıyorum bunları. Benle birlikte sessizliğe gömülecek olan düşler.

081010
Nevzat Orkun Çeviker

2 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...