2 Kasım 2012 Cuma

Pes Ediş


Vazgeçiyorum  hayat, vazgeçiyorum senden. Mücadele etmekten, koşturmaktan, düşmekten... Feragat ediyorum yaşama hakkımdan. Uzanıyorum yatağıma, boş gözlerle, boş düşüncelerle tavanı izlemeye koyulurum şu an.  Düşünmekten alıkoyuyorum kendimi. Sürekli verdiğim kararlardan, attığım adımlardan pişman eden bir hayat ile boğuşacak ne gücüm kaldı ne takatim, bittim tükendim, tüketti beni umarsızca.  Sonu gelmeyen bu mücadeleye dayanmıyor artık bünyem. Hiç sonuç alamadığım bir savaşı daha fazla sürdürmemin ne anlamı olabilir ki? Baksana  ne yapsam yaranamıyorum hayata ki, beni güzelliklerinden mahrum bırakmaya ant içmiş gibi başımda nöbet tutuyor. Günahlar dökülüyor sanki perdesi yarım örtülü yüreğimden, yoksa bu ebediymişçesine kıvrandıran acının başka bir açıklaması olamaz. Çekiliyorum köşeme, kendimi zamanın kollarına salıyorum, küflenip çürüyeceğim günü beklemek adına.

Nevzat Orkun Çeviker

0 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...