17 Mayıs 2013 Cuma

1013 - Sayıyla bağımsız yazı

Şu yazdığım satırlar acaba kaç kişiye ulaşıyor. Kendimi ifade etmekte tıkandığım noktalarda bir parça da olsa içimdekileri anlatabildiğim şu sayfaya kaç kişi giriyordur acaba? Hele ki o kişilerden kaçının benle yüz yüze karşılaşma ihtimali vardır da, 'Ya geçen sayfanda yazdıklarını okudumda endişelendim vs vs' gibi cümleler kurabilsin. Aslında birilerinin tesellisine ihtiyacım yok, buraya yazdıklarımda dikkat çekmek amaçlı falan değil. 
Sadece bir nebze de olsa içimi ferahlatabilmek istediğim anlarda, yazmaya cesaret edebildiğim zamanlar bu mısralar sıralanıyor bu sayfada.

Neyse asıl konuşmak istediğim, kendimden haz etmeyişim. Kendime değer vermeyişim. Tüm olan biteni kabullenip köşeme çekildim, sonsuz bir bekleyişe geçtim resmen. İhtiyacım olduğu halde birşeyi alırken kendimi ona değer görmüyorum. Hep fazla geliyor herşey. Hatta şu aldığım nefes dahi boşa, hiçbir amacı yok. Ne diye beni hayatta tutuyorsa. Aynaya her baktığımda kendi suratıma küfrediyorum, artık sıradan bir hale geldi bu. Bir alışkanlık gibi, gayri ihtiyarı bir küfür savruluyor dudaklarımın arasından her defasında.

Ve tüm bu olup bitenlere rağmen, içimde kopan bu fırtınalar, çelişkiler, hiçbiri dilimi çözmüyor, susuyorum, sustukça daha da pısıyorum daha da kapatıyorum algılarımı bu hayata.

Nevzat Orkun Çeviker

0 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...