2 Ekim 2013 Çarşamba

Cırcır Böcekleri

Gece yine sensiz, sol omzum boşta, üşüyor yanağın olmadan. Camdan görünen sokak kedileri, lambanın etrafında tavaf eden cırcır böcekleri, rüzgarla ileri geri sallanan alt dükkanın tabelası. Hepsi birbirinden umarsız bir şekilde yerini almış bu hayatta. Ben ise, bir türlü bu hayatta bir yer edinemeyen ben, her şeyden vazgeçmiş bir şekilde yatağımdan tavanı izlerken tek mutluluk veren şeyin edebi istirahata çekileceğim zaman ki yüzümde oluşacak tebessüm olduğunu fark ediyorum. Bir ürperme ile tüm kaslarım kasılıyor ve kalbime derinden bir sızı yerleşiyor, ama yine de yüzümde ki tebessüm, huzur ifadesi yerini koruyor, bırakmak istemezcesine, direniyor. Zor olan aslında tam tersiydi, bedeninize tesir edebilecek hiçbir güç yok ruhunuza batacak bir iğneden daha büyük. Oyunun kuralları açık ve net, en baştan belli, oynayıp oynamayacağınız sorulmadan, zorla yaşatıyorlar size bunu.  Seçme şansı tanımamaya devam ede dursun hayat, ben kendi yoluma gitmesini bileceğim elbet.  
Herşey zamanı geldiğinde…

Nevzat Orkun Çeviker
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...