16 Şubat 2016 Salı

160216

Hiçbir şeyden keyif alamıyordum. Havada uçuşan sözlerin hiçbiri bir mana, bir his uyandırmıyordu bende. Öylece izliyordum, sanki ağır çekim bir filmde gibi, saniyenin bilmem kaçında biri kadar hızla akarken hayat, insanların mimikleri kazınıyordu aklıma. Acaba ne hissediyorlardı, bu kahkahayı atabilmeyi nasıl başarabiliyorlardı. Sorumu beynimin içinde daha da derinlere dokunmaya başlıyordu, nasıl bu kadar mutlu olabiliyorlardı. Asla anlam veremediğim, verebileceğimi dahi ummadığım bir soru. Sabahları yıllardır rutin bir şekilde işe gitmek için kullandığım yol, karşılaştığım insanlar, katlanılmaz bir hal almaya başladı. Sabah sporu olarak metroda insanlarla tartışmayı bile saymaya başlayabilirim. Sizin göremediğiniz ama benim günbegün içine gömüldüğüm bu çıkmaz ölümüme sebep olacak. Ölmeyi başaramazsam da bu çıkmaz beni delirtecek sonunda.  

0 Haykırış :

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...